San Zaccaria

Wieki po tym, jak Giovanni Bellini — mając wtedy 74 lata — namalował Ołtarz San Zaccaria, dzieło uznawano za tak wybitne, że w 1787 roku, podczas grabieży Wenecji przez Napoleona, francuskie wojska wycięły obraz z ramy i wywiozły go do Francji. To brutalne usunięcie tłumaczy brakującą część w górnej części obrazu, tuż pod łukiem.

We Francji ołtarz przeszedł radykalny zabieg konserwatorski, wtedy modny i bardziej odpowiedni do muzealnej prezentacji: warstwę malarską oddzielono od drewnianego podłoża i przyklejono do płótna.

Kiedy po dwudziestu latach ołtarz powrócił wreszcie do Wenecji, został ponownie zainstalowany – choć już nie w swoim pierwotnym miejscu. Mimo to otaczająca architektura sprawia inne wrażenie.

Ołtarz i jego oprawa architektoniczna zostały zaprojektowane jak naturalna część świątyni, tworząc harmonijną całość. Perspektywa linearna i boczne kolumny tworzą złudzenie przejścia do malarskiej sceny, zacierając granicę między sztuką a architekturą.

Klasztor San Zaccaria był tradycyjnie odwiedzany przez dożę i cały jego dwór co roku w Wielkanoc.

Zwyczaj ten miał początek w XII wieku, kiedy siostry podarowały ziemię pod budowę kaplicy książęcej – przyszłej Bazylika św. Marka.

Tradycja ta przetrwała przez stulecia, aż zakończyła się w 1797 roku wraz z upadkiem Republiki Weneckiej i zamknięciem klasztoru przez wojska Napoleona.